Excuus voor de lange tijd dat dit info weblog met informatie niet beschikbaar was.
Er zijn ruim 3 maand technische problemen geweest bij de beheerder van dit weblog, waar ik geen invloed op had, maar wat ik wel heel vervelend heb gevonden.
Hopelijk zijn al die problemen nu opgelost.
Het zal alleen nog wel enige tijd duren voor alles weer goed geordend, en overzichtelijk op deze site staat, en alle foto’s op nieuw zijn toegevoegd
Alie Zieverink
Ook dit jaar mochten we weer de nodige giften op verschillende manieren ontvangen.
Zo was er een mooi berag beschikbaar wat op de kraamafdeling is geinvesteerd.
Er zijn verschillende spullen gekocht die dringend nodig waren, en een deel word gebruikt voor een renovatie op de kraamafdeling.
Yunio kraamzorg Oost Gelderland heeft 28 afgeschreven digitale babyweegschalen beschikbaar gesteld die inmiddels zijn aangekomen in de Oekraïne
Ontvangst weegschalen
hulp bij het inpakken
Deze foto bekijken
aankomst Oekraïne
Bij Bohero Borculo is er het afglopen jaar verschillende kleren een transport met kleding geladen
En zo is er gelukkig blijvende steun voor de afdeling met de verlaten kindjes,
en mogen we blijvend giften ontvangen voor het transporteren van de kraampakketten
Dit jaar voor de 9e keer de inzamelig,
en weer……heel veel spullen gekregen.
Ik blijf me verwonderen dat er altijd weer zo veel mensen zijn die hun spullen komen brengen, en/of het speciaal voor ons bewaren.
Beginnen op vrijdag met een lege ruimte, die op zaterdag altijd weer zo goed als vol is….
Mensen die voor het eerst komen, en mensen die elk jaar wat komen brengen…
Vaak persoonlijke verhalen bij de kleding en de kraamspullen…
Een groot entousiasme van alle vrijwilligers die hun steentje bijdragen…
Al met al….
EEN PRACHTIG GEBEUREN, ook dit jaar weer !!!
De een na de andere auto komt aan met de spullen die op alle andere plekken zijn binnen gekomen, soms letterlijk tot de "nok" toe vol !
En er word heel wat gesjouwd met spullen, door groot…en klein.
En dan kan het sorteren van de kraampakketten beginnen….
terwijl ondertussen nog steeds spullen worden gebracht….
heerlijk eigen gebakken apeltaart voor bij de koffie, meegebracht door 1 van de vrijwilligsters…
Langzaam komt het eind in zicht…
En hier het resultaat, van vele handen….
86 dozen met spullen voor de kraamafdeling, en ongeveer 50 m3 kleding !!!
Onderstaande plaatjes zijn gemaakt in Barchem, en zo zag het er op veel inzamelpunten uit…..
Een heel groot DANKJEWEL aan iedereen die dit jaar op wat voor manier dan ook weer heeft meegeholpen, en hopelijk….tot volgend jaar!
Hier worden de spullen van de grote opslag in Beregowo
naar het ziekenhuis gebracht.
Verslag voorjaarsreis 2009
(Klik op foto’s voor grotere afbeelding)
Bijzonder, maar tegelijkertijd ook weer zo vertrouwd…
Met bijna allemaal voor mij nieuwe mensen weer op weg naar de Oekraïne, om daar weer 2 weken te gaan zorgen voor de kindjes in het ziekenhuis in Beregowo.
Omdat we 2 dagen samen reizen ben je heel snel vertrouwd met elkaar.
De dagen gaan voorbij, met kletsen, dommelen, plaspauzes, en regelmatig rusten en een koffiepauze.
En dan is het zo heerlijk om weer aan te komen in Beregowo…het voelt gelijk weer zo “thuis”.
Zondagavond gaan we weer naar Mukacheve, voor een dienst in het ziegeunerkamp.Dat vind ik telkens opnieuw weer zo ontzettend indrukwekkend.De diensten daar ervaar ik als heel puur, en al kan ik er niets van verstaan, het komt toch altijd heel erg bij me binnen…
Ik vind het ook erg leuk om daar weer allemaal bekende gezichten te zien. En dan de kinderen…al die zwarte snoetjes die staan te springen voor je om op de foto te mogen en dan vervolgens natuurlijk gelijk kijken hoe ze er op staan.
Maandagmorgen vertrekken we met 6 meiden bepakt met luiers, billendoekjes en billenzalf, richting het ziekenhuis.
En daar is zo als altijd weer als eerste de ontmoeting met zusters en dat is een hartelijke ontmoeting met de meesten, en knuffelen op de gang, want met elkaar praten lukt bijna niet, maar lichaamstaal doet en zegt hier veel.
En dan naar de kindjes…en dat zijn er veel, en ze huilen ( lijkt het) allemaal.We zetten onze tassen neer en beginnen gelijk met de baby’s ( waar we als eerste beginnen) op te pakken, en te verschonen.
Het is alsof ik hier vorige week nog was, en of het gewoon zo weer verder gaat.
En daar zitten we dan allemaal weer om 8 uur s’morgens een baby de fles te geven, en dat is weer zooooooooo genieten.
Het voelt zo ontzettend zinvol en kostbaar om deze kindjes die zo weinig worden opgepakt vast te kunnen houden, op de arm te kunnen voeden, veel te knuffelen, en geborgenheid te geven…
Maar tegelijkertijd voel je ook weer zo intens hoe schrijnend het is, dat dit voor hen absoluut geen normale omstandigheden zijn, en dat ze eigenlijk de meeste tijd alleen maar in hun bedjes liggen, en zo hun fles krijgen.
Ook zijn er de volgende dag intens machteloze gevoelens als hun flessen later komen.
De baby’s krijgen allemaal honger, en beginnen de een na de ander te huilen en te zoeken.
Ik heb er zo’n moeite mee, en voel me zo machteloos als ik ze allemaal zo zie happen, en vervolgens niets voor hen kan doen.
Dan bekruipt me een gevoel van, hoe is dit mogelijk, en waarom…
Lastige vragen, en hele moeilijke momenten hier.
Ook valt het me op dat de kindjes er triester uit zien dan de vorige keren, weinig lachjes.
Het is duidelijk te zien dat er de afgelopen tijd geen lange termijnwerkers zijn geweest, en dat de kindjes dus echt heel weinig zijn opgepakt, en geprikkeld en gestimuleerd.
Toch is het heel mooi om te zien hoe snel ze veranderen door de “extra”zorg, en om te zien hoe trots de “pleegmoeders”( wij dus ) zijn als je vooruitgang ziet, en dat gaat echt heel snel….
Gelukkig komen er weer mensen die voor langere tijd voor hen gaan zorgen.
Natuurlijk bezoek ik ook weer de kraamafdeling, en ook daar een heel hartelijk en warm welkom door Vladimir en Anja Sagarda.
Ze laten me weer alles zien, en zelfs de O.K, Daar zit een balkon aan en de deur staat op een kier….ondenkbaar in nederland.
Ik heb een grote gift mee gekregen voor de kraamafdeling, en ik vraag( met behulp van Edwin) of er nog dingen zijn waar ze heel veel behoefte of gebrek aan hebben. Ze noemen o.a een keukenblok, en als ik de keuken zie, dan snap ik dat ook heel erg goed…
Een aantal dagen later ga ik met Edwin en Anja naar een “keukencentrum”en zoekt ze een keuken uit, die inmiddels is geplaatst en waar ze ontzettend blij mee zijn!!! Dat zijn wederom hele mooie dingen om mee te mogen maken…
Met heel veel DANK aan de gulle gevers !!!
Ook de ontmoeting met Madonna Pap en haar Familie maakt heel veel indruk… De Fam Pap is ons nieuwe sponsorgezin, en ik ga hen voor het eerst ontmoeten.
Madonna ( de moeder) is net bevallen en ligt bij ons boven op de kraamafdeling. Samen met Edwin( o.a.onze tolk) ga ik haar en haar kindje bezoeken, en dat is een heel intense ontmoeting…
Ik zou het graag willen beschrijven, maar…ik heb er geen woorden voor. s’middags ga ik de rest van haar familie bezoeken in het zigeunerkamp, en ook dat is heel bijzonder, vooral als ik erachter kom ( omdat ze me herkennen) dat ik 5 jaar geleden met dit gezin op de foto ben gekomen, en ze die foto van iemand hebben gekregen en dat ze die foto met mij hier hebben, en aan me laten zien.
Ik kan het niet geloven, zo wonderlijk.
Zo’n grote stad, zo’n groot kamp, zo veel mensen, en dan uitgerekend dit gezin…
Ik vind het geweldig, maar zie tegelijkertijd de omstandigheden waar deze mensen in leven, en dat is en blijft niet te bevatten.
In ieder geval voelt het heel fijn, dat we met 25 euro per maand toch iets voor hen kunnen betekenen.
Gevoelens wisselen hier toch wel sterk en regelmatig merk ik, en daar draagt zeker het intensieve en dus ook de vermoeidheid van deze reizen aan mee.
Soms dringt ineens in alle heftigheid de werkelijkheid van hier leven binnen…en dat geeft een enorm somber, moedeloos en machteloos gevoel.
De situatie van de kinderen in het ziekenhuis…
Het huilen van hun voel ik werkelijk in elke vezel van mijn lijf.
De mensen die leven en wonen in het zigeunerkamp…
En dat zijn de momenten waarop het even niet meer gaat…
Maar gelukkig zijn er heel veel andere momenten.
We bezoeken de kinderen waar we twee jaar geleden voor gezorgd hebben (in het ziekenhuis) in het kindertehuis in Bene, en daar zien we naast een aantal andere kinderen Dennis, en dat is echt ongelooflijk om te zien!
Het verschil met 2 jaar is zo groot…we zien een hele mooie gezonde kleuter, die lekker buiten gaat spelen en praat, terwijl we 2 jaar geleden echt dachten, hoe moet dit mannetje het gaan redden…
Dennis 2007
Dennis is een jongetje van 2,5 jaar. Eigenlijk te oud om op deze afdeling te liggen, maar er is nog nergens een plekje voor hem. Zijn ouders hebben hem afgestaan. Hij is duidelijk mentaal niet in orde. En ook lichamelijk komt hij heel zwak over. Waarschijnlijk is hij te slecht voor een gewoon kindertehuis en zal hij naar een huis voor gehandicapte kinderen moeten, maar hoe zo´n procedure in elkaar zit weet ik niet precies.
Hij ligt veel in bed met zijn hoofd te wiegen en lijkt helemaal in zijn eigen wereldje te zitten. Hij is ontzettend mager en heel slap. Hij kan niet zitten. Wel draait hij zich om van zijn buik naar zijn rug en andersom. Ik denk dat hij het moeilijkste wordt voor mij om voor te zorgen, omdat ik hem echt moet leren kennen en moet gaan weten wat hij prettig vindt en waarmee ik hem wat vreugde in zijn leven kan geven.
Deel uit het verslag van Salina Wisse die een langere periode voor Dennis heeft gezorgd, en….wat heeft hem dat goed gedaan…
Dennis 2009
voor hele verhaal van Dennis zie: http://home.solcon.nl/salinawisse/index.htm
De laatste dag van ons verblijf kom ik “toevallig” Madonna Pap en haar man nog weer tegen met hun baby in het ziekenhuis, en al kunnen we niet praten toch is er contact, en dat is een contact wat veel dieper gaat dan praten…
Ze hebben de baby in een van de droomdekentjes die ik had mee gekregen en aan hen had gegeven, en dat is mooi om te zien.
We nemen afscheid van hen, en ik ga nog even naar de kraamafdeling om daar ook gedag te zeggen, zonder tolk, maar ook hier zegt lichaamstaal genoeg…
s’middags nemen we afscheid van de kindjes en de zusters, en dat is altijd weer dubbel, want we laten ze weer achter..Gelukkig komen er binnenkort weer lange termijnwerksters.
Ook deze reis weer prachtige ontmoetingen, en veel mooie en kostbare, maar ook heftige en ingrijpende dingen gezien.
Als ik thuis ben moet ik mijn “rugtasje” weer uit gaan pakken, en de vorige reizen hebben me geleerd dat dat veel tijd kost.
Maar de Dankbaarheid overheerst, dat er zo veel goeds gedaan word, op plekken waar het zo slecht is, en dat maakt dat ik altijd weer zo blij ben dat ik een schakeltje in dat hele gebeuren mag zijn…
Er is weer heel veel binnen gekomen !!!
Ook dit jaar hebben mensen weer heel veel spullen gebracht op alle inzamelpunten.
Totaal was het ongeveer 100 m3, en in het voorjaar is ook al 35 m3 opgehaald.
In het voorjaar waren daar 25 dozen met spullen voor de kraamafdeling bij, en nu konden we ruim 80 dozen met spullen mee verzenden.
Wat zullen ze daar weer blij mee zijn in het ziekenhuis…
Ik ben elk jaar weer verbaasd en verwonderd, dat het allemaal zo door blijft gaan, en dat het tot nu toe elke keer nog weer meer is.
Ook zijn we weer gesteund met verschillende donaties, en ook dat is heel fijn, want ook daar kunnen we niet zonder.
Dit alles is en blijft GEWELDIG om telkens weer mee te mogen maken !
Hieronder volgt een foto impressie van het hele gebeuren.
De eerste spullen worden naar Te Slaa ( het centrale inzamelpunt) gebracht.
(klik op foto’s voor vergroting)
Van verschillende inzamelpunten worden de spullen naar Geesteren gebracht
Deze 4 “Dames” hielden het hele
gebeuren de hele dag goed in de gaten….
Nog meer spullen werden gebracht….
Inmiddels was het team van vrijwilligers geariveerd, en kon het sorteren van de spullen voor de kraamafdeling en het verzendklaar maken beginnen.
Ook Berkelland FM kwam even langs
Soms zaten er verrassende dingen tussen, en was
het even goed kijken waar het voor gebruikt kon worden.
Alles is ingepakt en vezendklaar….
Om vervolgens op transport te gaan naar Krimpen aan de lek, om vandaaruit verder getransporteerd te worden.
Goede bestemming droomdekentjes door Jenny Polman. zaterdag 11 april 2009 | 06:31
GEESTEREN – De twaalf droom- of troostdekentjes die Alie Zieverink (52) uit Geesteren persoonlijk naar Beregowo in Oekraïne heeft gebracht, zijn met grote dank aanvaard. Het eerste, door plattelandsvrouwen uit Gelselaar en Geesteren gemaakte kleed is door Zieverink geschonken aan haar eigen sponsorgezin Papp. Moeder Madonna lag toevalligerwijs net op de kraamafdeling van het ziekenhuis waar de Geesterense kraamverzorgende twee weken werkte als vrijwilliger. Het met liefde en aandacht gemaakte dekentje is prima terechtgekomen, want het gezin Papp leeft in grote armoede in een zigeunerkamp aan de rand van Beregowo. Zieverink, die voor de vierde keer naar het land reisde namens de organisatie Oost-Europa Zending OEZ, bracht deze keer ook een bezoek aan dat kamp, waarvan ze eerder alleen de buitenste rand had gezien. "Ik liep er tot mijn enkels in de modder. De mensen wonen daar in bouwsels die je het beste ‘hokken’ kunt noemen. Ze leven van de vuilnisbelt en afval." Conny ten Berge nam ooit het initiatief vrouwenorganisaties te benaderen voor het maken van droomdekentjes, tweezijdig te gebruiken kleedjes van aan elkaar genaaide restjes stof. De kleurrijke dekentjes, speciaal gemaakt voor bijvoorbeeld ouders van wie een kind is overleden of voor zieke of kansarme kinderen, werden deze keer meegegeven aan Alie Zieverink, die eind maart weer voor twee weken zou vertrekken naar Oekraïne. De Geesterense had in 2001 een artikel gelezen over verlaten weesbaby’s in het ziekenhuis van Beregowo, waar twee verpleegkundigen de zorg hadden voor soms wel dertig kindjes en dus niet toekwamen aan meer dan het verschonen en het (in hun bedjes) voeden van de baby’s. De baby’s kregen geen prikkels en liepen daardoor allemaal een ontwikkelingsachterstand op. Tijdens haar laatste bezoek heeft ze kunnen zien hoe het langzaam maar zeker beter gaat op de kraamafdeling. "Nu waren gelukkig de kamers opgeknapt. Doordat we ook kraampakketten leveren, kan het ziekenhuis het eigen geld aan andere dingen besteden." Zieverink mocht namens de OEZ ook geld overhandigen, waarvoor het ziekenhuis onder meer een nieuwe keuken voor de kraamafdeling kan kopen. "We vragen altijd eerst wel wat het ziekenhuis zèlf nodig heeft." Ook in Beregowo zelf zag ze verbeteringen: "We zagen nu voor het eerst vuilniscontainers. Voorheen lag het vuilnis overal. Dat is nog steeds wel zo, maar het gaat wel steeds beter. Maar voor de vuilniswagen uit lopen nog altijd de zigeuners te zoeken en te trekken…" Zieverink heeft een eigen weblog waarop ze schrijft over haar ervaringen: www.hulpoekraine.web -log.nl.
Ik ben terug en heb weer een indrukwekkende tijd gehad, met veel kostbare momenten en mooie ontmoetingen….
Samen met de Fam Papp
Een mooi oekraïens/nederlands team…
Heeeeeeeeeel veel geknuffeld en gewiegd…
Hieronder het artikel dat zaterdag 11-4-2009 in de Stentor heeft gestaan,
en een verslag van de reis
Ziekenhuisreis april 2007
Zoals ook de vorige reizen, ook deze keer weer een indrukwekkende en waardevolle reis.
Op vrijdag 13 mei vertrekken we met twee busjes richting de Oek
Zondagavond arriveren we ( door oponthoud) met een deel van de groep bij het gastenverblijf van Flora en Edwin.
Heleen en ik mogen deze 2 weken het team in Beregowo versterken.
Op maandagmorgen worden we daar warm en hartelijk ontvangen.
We zijn allebei hier al een aantal keren vaker geweest, en het is dus gelijk weer heel vertrouwd.
We beginnen bij de baby’s, en dat zijn er 10 op dit moment, dus…best veel.
We krijgen voor deze weken een aantal zorgkindjes onder onze hoede.
Dat houd in dat we vooral deze kindjes elke keer de fles geven,
en daarna heerlijk een poosje bij ons houden om ze te laten boeren,
te wiegen en te knuffelen……HEEL VEEL KNUFFELEN !!!
En dat is zo “rijk”om te mogen doen.
De kindjes genieten intens,
maar….wij niet minder.
Als de baby’s ( horen te ) slapen, is het de bedoeling dat we naar de grotere kinderen gaan, om voor hen te gaan zorgen.
Ik merk dat alle baby’s vaak nog lang niet slapen, en heb zo sterk de behoefte om bij hen te blijven om ze om de beurt in slaap te wiegen.
Omdat we met ons zessen zijn ( 4 lange termijnwerksters) is dat geen probleem, en zo mag ik een kleine twee weken heel veel geven , maar daardoor vooral ook heel veel ontvangen van deze kleine zo kwetsbare kindjes.
Voor Heleen wacht er op de grotere zaal Alex, een klein mannetje van ongeveer 3 jaar die er nog maar kort is.
En wat blijkt….op een eerdere reis heeft ze ook al voor hem gezorgd als baby.
Zijn moeder heeft hem in de steek gelaten, en nu zorgt zijn Opa voor hem,
maar….die moet een half jaar werken om de andere helft van het jaar voor hem te kunnen zorgen.
Alex moet nu de tijd die wij er niet zijn doorbrengen in zijn bedje.
Een peutertje dat gewend is om te rennen en te spelen overdag…
Dat blijven de moeilijke dingen die je hier tegenkomt…..bij al deze kindjes.
Dan ervaar je weer hoe waardevol en belangrijk het is, dat er veel extra “handen” zijn om te zorgen en te troosten, te knuffelen en te wiegen…
Ook nu vliegen deze twee weken weer voorbij, en breekt voor ons de tijd weer aan om de kindjes weer “uit handen” te geven.
Dit is wat we mochten en konden doen.
Maar in ons hart….gaan ze allemaal mee
BEDANKT BEDANKT BEDANKT !!!
Heel erg bedankt allemaal voor de enorme hoeveelheid muntjes die jullie voor de kindjes in de spaarpijp
bij Super de Boer hebben gedaan, de afgelopen periode.
Zaterdag 10 januari mocht ik een cheque in ontvangst nemen met het geweldige bedrag van…..
En natuurlijk heel veel DANK aan Super de Boer in Borculo die dit mogelijk heeft gemaakt
©2003 - 2012 Weblog.nl is onderdeel van Sanoma Media Netherlands groep.
